Maart '26 | Veel bezoek en de juiste richting

De highlights ✨

Bucketlist-moment: Mama op Curaçao!🩵

Als ik één ding moet kiezen dat deze maand onvergetelijk maakte, dan is het wel het feit dat mama en Marc eindelijk uit het vliegtuig stapten op Hato. Hier heb ik letterlijk sinds 2016 naar uitgekeken! 😍                                                      Het was zo’n bijzonder en rijk gevoel om haar eindelijk "mijn" eiland te kunnen laten zien. Niet alleen de bekende witte stranden, maar juist ons échte leven hier: ons huisje, nieuwe vrienden en natuurlijk mijn werkplek bij Number Ten. Dat zij en Marc hier nu ook echt even deel uitmaakten van onze wereld, is me zo ontzettend veel waard. We hebben herinneringen gemaakt die ik voor altijd in een doosje doe.. dit pakken ze ons nooit meer af.🩵

Bezoek, bezoek en nog eens bezoek 🥂

De rest van de maand draaide ook volledig om mensen over de vloer krijgen, te beginnen met de gezelligheid van Demi en haar familie. Het is zo leuk om iedereen hier te hebben, maar het vraagt ook om een flinke dosis omschakelen. Terwijl je gasten (terecht!) volop in de vakantiemodus staan, gaat je eigen werk en het ritme op het eiland gewoon door. Dat sjezen tussen de werkvloer en de strandbedjes is soms een behoorlijke uitdaging voor je energie (en je portemonnee 💸), maar je krijgt er zoveel moois voor terug. Gelukkig had ik een weekje vakantie opgenomen toen mama er was, zodat we ook echt samen op pad konden. En hoewel ik flink heb staan janken toen ze weer weggingen, was het elke traan en elke gulden meer dan waard! 🩵

De richting.. ✈️

Zoals ik al schreef: het gevoel dat we hier nog niet klaar zijn, is er. Geen grote, definitieve beslissingen, maar wel de wens om dit avontuur nog verder aan te kijken. Zonder druk, zonder alles al vast te leggen... gewoon kijken hoe het loopt. Toen we dit deelden met vrienden hier, kregen we dikke knuffels en vloog er precies op dat moment een witte duif onder ons strandbedje door. Een mooi teken voor een nieuw hoofdstuk.🥰

Vriendschappen en verbinding ✨

Wat deze maand ook bijzonder maakte, was het contact met andere 'emigranten'. We hadden een supergezellige pizza-avond bij Zanzibar met de groep die we nog kenden van het emigratieseminar in Nederland. Het is zo fijn om met mensen te kletsen die in hetzelfde schuitje zitten. Daarnaast was het heerlijk om weer even bij te kletsen met Mila (oud-collegaatje!) en natuurlijk onze vaste koffie met Paul, Walter, Jessica, Adje en Sophie. Dat sociale vangnet hier begint echt vorm te krijgen.

Nieuwe plekjes 🩵

We blijven nieuwe herinneringen maken op plekken waar we nog niet eerder waren. We zijn richting Westpunt gereden voor een heerlijke lunch bij Landhuis Klein Santa Martha en we gingen snorkelen bij Playa Lagun, waar we voor het eerst een zeeschildpad zagen zwemmen! Ook de stad blijft trekken; we brachten deze maand een bezoekje aan de kerk in Otrobanda. We dachten eerlijk gezegd dat we bij een swingend gospelkoor terecht zouden komen, maar dat bleek een tikkeltje anders te liggen. Omdat we niet bepaald gelovig zijn en daar als toeristische bezoekers nogal in het middelpunt stonden, was dat even een ongemakkelijk maar wel heel indrukwekkend momentje.😅                              Het eiland blijft verrassen, zelfs als je denkt dat je de weg inmiddels weet.🌴

Wat minder was 🤍

Schakelen na een heftig moment..

Deze maand liep een dag ineens totaal anders toen Maikel als eerste getuige was bij een ernstig ongeluk. Gelukkig had hij zelf niks, maar hij moest direct te hulp schieten en eerste hulp verlenen. Dat zijn wel die momenten waarop alles even stilvalt, de adrenaline door je lijf giert en je weer even heel hard met beide benen op de grond staat. Het was een heftige dag, maar we zijn vooral dankbaar dat hij op het juiste moment op de juiste plek was om te helpen.

Afscheid nemen (weer..)

Net gewend aan de gezelligheid om je heen... en dan is het weer tijd om naar Hato te rijden. Het afscheid van Demi en haar familie was al jammer, maar het vertrek van mama en Marc hakte er echt in. Na al die jaren dromen over dit moment, was het ineens weer voorbij. Het contrast is zo raar: de ene dag sta je samen te proosten op het leven hier, de volgende dag sta je als een klein kind te janken bij de douane omdat je ze weer moet laten gaan. De leegte die achterblijft als ze eenmaal door die gate zijn, blijft zonder twijfel het allermoeilijkste van dit hele avontuur.😣

Nog steeds mijn draai vinden ☕

Op werkgebied is het nog steeds een beetje zoeken. Er is nog niet echt een vaste structuur, waardoor mijn dagen vaak bestaan uit losse klusjes die tussendoor komen en veel schakelen op de vloer. De ene dag ben ik lekker creatief bezig met teksten en plannen, de andere dag ben ik vooral veel aan het rennen en brandjes aan het blussen. Het is een leerproces van vallen en opstaan; ik ben er nog niet helemaal, maar het houdt me in ieder geval scherp! 😅

Moment van de maand🐶

Wat begon als 'even kijken' bij de hondenopvang Rescue Paws... eindigde in een adoptie. Mama en Marc werden compleet verliefd op hondje Havik en besloten hem mee naar huis te nemen naar Nederland. Zijn nieuwe naam? Mambo🩵. Op dat strand werd hij namelijk moederziel alleen gevonden. Hoe mooi dat hij nu een liefdevol thuis krijgt!

Bloopers van de maand 😅

• Een duif scheet op mijn kop bij Kokomo. Ik zat er letterlijk 3 seconden.
• Na de hectiek rondom het ongeluk dropten Maikel en ik mama en Marc 'even' bij winkelcentrum Zuikertuintje om zelf snel te douchen. Thuis dachten we pas: ze zijn hier nog nooit geweest, we hebben geen tijd afgesproken en ze hebben geen wifi... Gelukkig zaten ze er nog toen we twee uur later terugkwamen. 😅
• Ik werd door een golf letterlijk tegen de grond geslagen toen ik de zee uit ging bij Grote Knip. Resultaat: een geschaafde bil, een wond op m'n pols en een ego met een flinke deuk. 🌊
• We gingen naar de kerk in Otrobanda voor een gospelkoor. Dat koor was er niet, maar de bloedserieuze dienst wel. Daar stonden we dan als niet-gelovigen vol in de spotlights.

De balans✨

Maart was druk, gezellig en soms een beetje veel... maar wel op een goede manier! We hebben veel gezien, veel gedaan en vooral veel gedeeld met de mensen die belangrijk voor ons zijn. En ergens tussen de pizza’s van Zanzibar en de avondjes bij de Visboer door, begint het hier steeds meer te voelen als... ons leven.🩵

Ik heb me zelfs ingeschreven bij de sportschool om de conditie weer op te pakken.                                         

We landen hier steeds meer en het gevoel is duidelijk: we zijn hier nog niet klaar! ☀️

Op naar april!🌴✨🥂