Januari voelde als een maand waarin álles tegelijk gebeurde. Wennen, werken, ontdekken, twijfelen, genieten en soms ook gewoon even doorbijten. Geen vakantiegevoel, maar een echt leven-opbouwen-gevoel. En dat was sóms best confronterend.. 😣
De highlights ✨
Onze eigen auto’s
De maand begon meteen met een mijlpaal: mijn auto ophalen! Een vrijheid die hier echt onmisbaar is. Even later volgde ook Maikel zijn auto en voelde het leven ineens een stuk zelfstandiger!
Strandmomenten als tegenwicht
Na werkdagen die vaak allesbehalve rustig waren, werden het strand en de zee ons vaste plekje om te acclimatiseren. Plekken als Jan Thiel, Mambo en Cas Abao boden precies wat we nodig hadden na lange dagen: ruimte in ons hoofd, zand onder onze voeten en het besef dat we niet alleen aan het werk zijn op Curaçao, maar hier ook mogen léven. Even landen, even ademhalen en even niks hoeven. Juist die momenten maakten de drukte draaglijk en gaven telkens opnieuw antwoord op de vraag waarom we dit avontuur zijn aangegaan.🩵
Nieuwe mensen, onverwacht snel
Van spontane ontmoetingen tijdens de nieuwjaarsduik tot gezellige etentjes en happy hours: we merken dat contact maken hier verrassend vanzelf gaat. Bekende gezichten (onder andere vaste gasten van Kaffee Peijnenburg, mijn oude werk!) voelen extra fijn zo ver van huis en de eerste nieuwe vriendschappen worden gesloten!
Eten waar je blij van wordt! 😍
Als er één plek is die deze maand steeds weer terugkwam, dan is het De Visboer wel. Geen poespas, gewoon goed eten. Grote buckets met gamba’s, vers gebakken vis en met je handen eten terwijl de zon ondergaat. Dit zijn van die avonden waarop alles even klopt en Curaçao precies voelt zoals je hoopt dat het zal zijn!
Ook de pizza van Zanzibar stond deze maand een aantal keer op het menu. Liggend op een cabana bij Zest, terwijl je de zon de zee in ziet zakken. Dit zijn die momenten, hè?! 🩵
Eerste weekendjes als ‘normaal leven’
Geen vakantieplanning, maar gewoon: werken, weekend, strand, boodschappen, bioscoop. Dat besef kwam deze maand langzaam binnen. Geen vakantiegevoel, wel het begin van ons nieuwe ritme. Van doordeweeks hard werken naar in het weekend bewust vertragen, precies zoals een normaal leven hier eruitziet. 🌴
Papiaments lessen (met een kleine blunder 😅)
Omdat we hier natuurlijk niet alleen willen werken en leven, maar ook écht willen integreren, zijn we gestart met Papiaments lessen. Vol goede moed reden we op de eerste lesdag naar wat wij dachten dat de juiste locatie was… een manege. Alleen bleek dit de verkeerde manege te zijn, van iemand die toevallig óók Natascha heette. Daar doen ze vooral iets met paarden... en niet met taal 🤣. Iets te laat, maar met een goed verhaal, kwamen we alsnog bij de juiste plek aan en leerden we onze eerste basiswoorden!
Kon ta bai?
Wat tegenviel 🤍
Het werkritme
De drukte, lange dagen en het tempo hakten er soms behoorlijk in. Vooral in het begin voelde het alsof ik in het diepe werd gegooid, terwijl ik zelf nog zoekende was naar mijn plek en rol. Dat zorgde af en toe voor frustratie en onzekerheid. In die eerste weken was ik vaak zó moe, dat er na het werk weinig energie overbleef voor andere dingen. Naarmate de maand vorderde, kwam er gelukkig meer ritme in en werd de extreme decemberdrukte ingeruild voor een normaler tempo. 😊
Nog geen écht thuis-gevoel
Misschien wel het meest confronterende: het eiland voelde deze maand nog niet als ‘thuis’. Het sprankelende vakantiegevoel maakte plaats voor realiteit, met werkdagen, verantwoordelijkheden en weinig ruimte om alles meteen leuk te vinden. En dat vond ik soms heel lastig. Ik merkte dat ik Curaçao anders beleefde dan tijdens eerdere bezoeken en dat ik moest wennen aan het idee dat dit nu geen tijdelijke plek is, maar ons leven hier zich echt moet vormen. Tegelijk weet ik ook goed dat dit hoort bij de omschakeling en dat thuiskomen tijd nodig heeft. Zeker als alles nieuw is! 🏡
Lichamelijk even pas op de plaats
Alsof het erbij hoorde, kreeg ik aan het eind van de maand ook nog een bacteriële infectie in mijn arm en moest ik aan de antibiotica. Niks ernstigs, maar wel typisch zo’n 'heb ik weer'- moment. Met een spa rood op de Happy Hour is tóch anders... 😝
De balans
Januari was geen perfecte maand. Wel een échte. Met vallen en opstaan, met kleine overwinningen en grote vragen. We zijn een maand verder, wijzer, moeier misschien, maar ook trotser. Acclimatiseren mag. En dat doen we, op ons eigen tempo!😊
Op naar februari!! ☀️
Avond in Willemstad Een infectie in mijn elleboog, dus aan de antibiotica! Kleurrijke straatjes in Punda Optimaal genieten!
Reactie plaatsen
Reacties